سلام

اولندش بگم که ایوول ... آقا مهدی هنوز هم دست به قلم میشه ... منتظریم .

دومندش که آخه شما بیکاری روز ۱۳ آبان کله ی صبح میای دانشگاه بعد از خلف وعده ای که بهت میشه و غذا هم رزرو کردی باید برگردی خونه و حال و حوصله ی این کیبورد ناجور رو نداری و همه اش غر می زنی توی این وبلاگ ؟ هان ؟ مگه من وقتم رو از سر کوچه خریدم ( سر کوچه مون یه مغازه هست که همه چیز میفروشه ... من و بهرام بهش می گیم سیم خاردارفروشی) . هندی ها یه کار هایی می کنن که ازشون بعیده . مثل پرواز کردن و از این جور مهملات . بابا یارو عمرشو میزاره مدیتیشن و یوگا کار می کنه که قطار رو با چشش نگه داره . ملت عقلشون کمه ها ( منظورم تمامی ملت های جهان هستش ) . ببا می ری دانشگاه و تو دو سه سال راننده لوکوموتیو میشی . چشماتم خسته نمی کنی . مدرک هم بهت می دن که بتونی باهاش بری خواستگاری .(آخه آدم عاقل ... می پرسن آقا دوماد چی کاره هست .  میگن : یوگیه . می پرسن : یعنی چی ؟ میگه : می تونم قطار رو با چشمم نگه دارم . .. آخه شما به همچین کسی .... استغفرالله ... درسته یوگی هستی اما یه لباس درستو حسابی بپوش)  . می ری دانشگاه . یادت می دن که از  دستات استفاده هم کنی.و قطار رو هم نگه می داری و هم راه میبری . نمی خوام ارزش یوگا رو کم کنم . اما بابا باید آدم یه چشش به جاده باشه و یه چشش هم به فرمون . تو دو ساعت باید زل بزنی به فرمون بعدش هم جلوتو نمیبینی . قطار از روبه رو میاد و باید فرمونو بپیچونی بعدش هم انحراف به چپ می شه و قطار هم از ریل خارج میشه و یک ذره خردل از جمعیتتون شهید میشن . آره خوب . کاریش نمیشه کرد . عقل نیست . جان در عذاب است .

نوشته شده در چهارشنبه 13 آبان1388ساعت 9:6 قبل از ظهر توسط یوگی| |